درود بر روان  پاک  قربانیان  8 جوزا

 مرگ  بر امریکا  صدای  اکثریت  خاموش

 

جهانیان 8 جوزا   یا 29 می  2006  را از یاد نخواهند برد ، درین روز صدای اعتراض خود جوش اکثریت خاموش مردم  گوش حاکمان خود فروش ، کاخ نشین  مست  از شراب امریکائی و بادارن شان  را کر، و از خواب زمستانی بیدار شان نمود ، و این شبیه صدای بود که در 3 حوت 1358 خواب گران ارتش سرخ شوروی و نوکران سرخ پرست و سرخ پوش شان را حرام نموده بود. البته این معمول است هر حاکمیت و نظامی هر نوع  حرکت اعتراضی و ضد خود را به دشمنان داخلی و یا خارجی و یا آشوب گران نسبت می دهند. اما واقعیت این است که تظاهرات خود جوش  روز دوشنبه مردم  کابل قبل از همه نشاندهنده ای نا رضایتی  اکثریت مردم از وضع موجود نا به سامان حاکم در کشوراست.

 

پنج سال  پیش مردم با شهامت و خسته از جنگ افغانستان به امید به اصطلاح توجه جامعه ای جهانی و کمک های بین المللی در بهبود زنده گی و آبادی و عمران کشور شان ، تجاوز ، توهین  ، تحقیر و موجودیت قوای خارجی را تحمل نمودند. و توقع داشتند ، که با آمدن قوای خارجی و سرازیر شدن کمکها ، افغانستان جنگ زده که همیشه قربانی منافع کشور های دیگر بوده است ، بالاخره در راه شگوفائی اقتصادی ، سیاسی ، اجتماعی گام های  بلند وسریعی بر خواهد داشت. و مردم با فریب وعده ها ی  داده شده ، منتظر بودند که بعد از دادن ملیون ها کشته و ویرانی کامل در همه ساحات ، نوبت سکون و ارامش و امنیت فرا رسیده و دیگرمردم این سرزمین در فضای صلح و آرامش در کنار هم  زنده گی بهتری خواهند داشت.

 

اما طوریکه مشاهده گردید  خارجی ها و حکومت دست نشانده ای شان بیشتر به فکر منافع خودشان بودند تا منافع مردم رنج کشیده ای افغانستان ، ودیده شد که  با ترفند های گوناگون برنامه ریزی شده ای سیاسی قبلی ، باسؤ استفاده از تجارب تلخ گذشته ای مردم افغانستان دست به پیاده نمودن طرح ها وبرنامه های استعماری زده و با دائر نمودن  نمایشنامه های گران قیمت و نقش های از پیش تعین شده بنام لویه جرگه ها و انتخابات ها پرداختند و با فریب  مردم به تحکیم پایه های خود و یا در تلاش به مشروعیت بخشیدن حاکمیت خود بر آمدند.

 

 طی پنج سال گذشته  شاهد بودیم که سران دولت دست نشانده  به بیرحمانه ترین شکل در حیف و میل کمکهای بین المللی که حق مردم بیچاره و رنج کشیده ای افغانستان است ، با هم به رقابت پرداختند و همچنان دولت کرزی با  در اختیار داشتن همه ای امکانات و کابینه های مختلف امریکائی اش بی بر نامه عمل نموده و یا  هیچ برنامه ای منظم و پلان شده  نداشته و نتوانست کو چکترین دردی مردم را دوا نماید . درین دوره نادار نادار تر و غنی غنی تر گردید ، بی امنیتی ، بی سرپناهی  ، فقر ، بیکاری ، مواد مخدر ، بی سرنوشتی ، قوم پرستی ،  فساد بی سابقه ای اداری و اجتماعی   همچنان بیداد می کند.

 

از طرف دیگر قوای خارجی در رأس آن امریکا با اعمال ضد انسانی همراه با تکبر و غرور در بر خورد با  مردم افغانستان ، زندانیان ، و بمباردمان کور قرأ و قصبات که منجر به کشته شدن  دها  مرد و زن وکودک بی گناه میگردد و جهان را چون شهر هالیود و خود را قهرمانان فلمهای آن میداند و از هیچ کس گوش شنوا ندارد ، موجب گردیده تا روز به روز دید و نظر مردم نسبت به حضور قوای خارجی  نماید و مردم آنها را قوای امداد گر نه بلکه به نظر قوای اشغال گر ببینند . که این تغییر نظر و  دیدگاه  به ذات خود برای قوای خارجی و هم برای اینده ای افغانستان بسیار خطرناک خواهد بود و زمینه ای رفتن کشور را به بحران و بد بختی میسر می سازد.

 

تظاهرات  روز دوشنبه همچنان  نشاندهنده ای ضعف نیرو های امنیتی نیز بود و معلوم شد که  با وجود صرف ملیون ها دالر ، هنوز نیرو ها امنیتی  دولت دست نشانده قادر نیست تا  تظاهرات را کنترول نماید ،  و پرسش مطرح میگردد که ملیونها دالر به کجا مصرف شد. پولیسی که مردم را به گلوله می بندد چگونه پولیسی است؟ ما دیدیم که از جمله 20 نفر کشته شده صرفاً یک نفر آن در اثر حادثه ای ترافیکی جان داده متباقی همه به اثر شلیک گلوله ای امریکائی ها و یا پولیس به اصطلاح ملی جان داده اند.

 

البته این به هیچ کس قابل قبول نیست که قوای خارجی مست شده و یا  هر دلیلی دیگر افراد بومی و اصلی سر زمینی را در سرزمین خود شان به رگبار گلوله ببندند و بعد چون  آن  سرزمین ویا ما مشکل اقتصادی داریم و آنها پول ، بیایند و جنایات خود را با چند دالر بخرند و موضوع را مختوم اعلام کنند و هیچ کسی هم قادر نبوده و نیست تا از آنها باز خواست و عاملین را مجازات نماید.  من نمی دانم تا چه زمانی ملت افغانستان به خاطر قطع نه شدن  چند دالر کمک خارجی که آنهم به اکثریت تعلق نگرفته  واکثریت  از آن بی بهره اند  ، به این زنده گی ننگین  همراه با تحقیر ، توهین و ذلت تن خواهند داد

 

به نظر من ، پیام 8 جوزا مشخص بود ودرسی خوبی بود به قوای خارجی و حاکمیت دنباله رو آن ، که امید است  قوای خارجی  و حاکمان مست از شراب امریکائی را بیدار نموده و متوجه  اشتباهات محاسباتی شان گردانیده باشد که درصورت ادامه ای چنین  وضع ،  مسؤلیت همه نا بسامانی های بعدی را بدوش خواهند داشت .

و جهت جلو گیری از عواقب وخیم بعدی  بهتر خواهد بود تا هر چه زود تر ملل متحد  رهبری نیرو های خارجی را  از نیرو های امریکائی بدست  گرفته  و  زندانهای قوای امریکائی را  در افغانستان و گوانتانامو  ببندند. و هم  حضور نیرو های امریکائی در افغانستان را به حد اقل برسانند  و جای آنرا با  نیرو های کشور های اروپائی و سائر کشورها ی که حساسیت ملی و بین المللی کمتری ایجاد می کند ، پر نمایند.

 در غیر آن با شناختی  که از مردم افغانستان و تاریخ آن وجود دارد (این مردم را میشود   به  کرایه گرفت ، اما نمی شود خرید) امکان گسترش چنین نا آرامی ها به سائر نقاط کشور مساعد است و مردم صرفاً منتظر فرصت ها وجرقه های ازین دست هستند.

 

 

                               

 س. ض. ایمان

 

جوزا1385

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  
نویسنده : Sina s ; ساعت ٥:۳٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ خرداد ،۱۳۸٥