نویسنده : Sina s ; ساعت ٧:۳٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٤ دی ،۱۳۸٤

 

صحبت تلفونی با ملا عمر!!

طوريکه معلوم است طی چار سال گذشته قوای بين المللی در رآس آن امريکا و هم دولت کرزی هيچکدام سياست ثابت، مشخص و روشنی در رابطه به طالبان و حامی اصلی آن پاکستان نداشته اند. با وجود شواهد انکار ناپذير و روشن مداخله ای پاکستان در امور داخلی افغانستان در ساحات مختلف و بخصوص دست داشتن حلقات مشخص و معين پاکستانی در سازماندهی و تسليح و ارسال طالبان به افغانستان، مقامات دولت و خود آقای کرزی  جرئت نمی کنند تا مستقيمآ  اسمی از پاکستان  به عنوان مداخله گر ببرند و هميشه در مذاکرات هم دپلماتيک و در لفافه صحبت نموده و از دوستی و برادری سخن بميان مياورند و در رابطه به طالبان هم  نيز ما شاهد برخورد های سليقه اي، غير روشن، ابهامی و قومی دولت، بوده ايم

قسميکه يک روز، يکی از مقامات دولت آقای ملا عمر و آقای حکمتيار  را سخاوتمندانه عفو می کند و روز بعد مقام ديگری آنرا تکذيب، و باز روز بعد از آقايان ملا عمر و حکمتيار  بعنوان جنايتکاران جنگی نامبرده ميشود و روزی بنام برادر و فرزند صديق کشور، و درين اواخر هم شاهد تمايلات و حرکات مرموز  پشت پرده ای حلقات مشخص اطرافيان  کرزی هستيم که تقاضای صحبت تلفونی آقای کرزی با ملا عمر نيز در همين راستا است.

من فکر ميکنم که آقايان ملاعمر و حکتميار هم متردد اند و نميدانند به کدام گفته و وعده ای  دولت کرزی باور و اعتماد کنند و حق هم دارند که متردد باشند و به بی برنامه گی و چندگانه بودن سياست کرزی و بی صلاحيت بودن دولت دست نشانده بخندند.

به هر صورت مسئله ای طالبان جدی است و روزانه جان چندين نفر انسان چه طالب و غير طالب را می گيرد و نمی شود اين مسئله را با خوش گوئي، فکاهی گوئي، طور شخصی و با صحبت تلفونی حل کرد و از مسئولين بالا رتبه ای دولتی توقع می رود تا در همه ای امور کشور جدي، مسئولانه و با سنجش برخورد و صحبت نمايند. چون مسئوليت دولت با مسئوليت سماوار ، هوتل و ميدان قمار و شراب کمی فرق ميکند 

سئوال مطرح ميشود که چرا قوای بين المللی و دولت کرزی در چار سال گذشته در رابطه به پاکستان و طالبان جدی نبوده و سياست واحد و مشخصی نداشته است؟ چرا دولت کرزی از پاکستان هراس دارد و نمی تواند مسائل را جدی مطرح کند و حرف خود را بزند؟

يک جواب ساده می تواند اين باشد که چون حکومت های پاکستان از ساليان سال بدينسو در نوکری و مزدوری به امريکا خوب امتحان داده اند و  اعتماد امريکا را خوب جلب نموده اند، اما در مقابل نوکر تازه استخدام شده (کرزی) با وجود همه خوش خدمتی و مداری بازی هايش تا کنون نتوانسته است، اعتماد کامل بادار را جلب کند

ازينکه  طالبان و حکومت فعلی افغانستان هردو فرزندان نا مشروع امريکا و پاکستان اند و هردو بواسطه ای امريکا و پاکستان به قدرت رسيده اند بنا؛ تا امريکا در حل مسئله ای (طالبان/کرزی) جدی نباشد طبيعتآ کرزی نميتواند جدی باشد و کاری هم کرده نميتواند و اين بی برنامه گی دولت هم ناشی از آن ميبا شد. يعنی حل اين مسئله ازصلاحيت دولت کرزی خارج است، و در ين مورد بايد امريکا و پاکستان با در نظر داشت منافع شان به نتيجه برسند و تصميم بگيرند و تا زمانيکه منافع و حضور امريکا در منطقه در وجود طالبان قابل تفسير باشد، طالبان وجود خواهد داشت.  کشور های غربی بيشتر به منافع دراز مدت و حياتی خودشان در منطقه و جهان توجه دارند تا منافع مردم افغانستان و يا سائر کشور ها، و درين زمينه طبعآ محاسباتی هم دارند و هر زمانيکه اهداف شان برآورده شد و يا دچار مشکل شدند مانند کشور بزرگ شورا ها، از کشور خارج و نوکران را تنها   رها خواهند کرد.

بااحترام

ايمان

۲۳ جدی ۱۳۸۴ 

  
نویسنده : Sina s ; ساعت ٥:۱۸ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ دی ،۱۳۸٤